 |
| Dank! Heel veel dank voor de vele felicitaties en opmerkingen over de jarige BraVo. En inderdaad kost het ons steeds meer moeite om de BraVo rijdend te houden. We denken er dan ook aan om haar met pensioen te sturen. Geen wilde reizen meer, maar rustig zo nu en dan naar Lapland, Ierland of Schotland. En dan nemen we voor onze volgende grote reizen wellicht een nieuw jonger ding (vrij naar Remco Campert, 1996). Of mag je zoiets niet meer zeggen? n ieder geval beschrijft deze nieuwsbrief uiteraard nog wel de belevenissen die we dankzij de BraVo weer hebben meegemaakt. We gaan door met het verder verkennen van het Inca-rijk. Zoals je op het kaartje ziet was dat heel groot, en hier in Peru lag het centrum. En wij hebben aardig wat restanten daarvan bezocht.  Rumiqolqa De Inca’s maakten hun rijk groot door andere gebieden behoorlijk vreedzaam onder hun gezag te brengen. Ze bouwden bijvoorbeeld voort op de aanwezige infrastructuur, zoals de toegangspoort naar de stad Pikillaqta van de Wari die je op de foto ziet. De Inca’s breidden de poort uit, hieven er tol en bouwden er een aquaduct op.  Tipón De Inca’s verfijnden het watersysteem steeds verder in dit gebied dat slechts een paar maanden regen per jaar heeft. In Tipón bouwden ze terrassen, waar ze al hun kennis bundelden. Een soort Wageningen-Universiteit, zeg maar. Hier werden onder andere aardappel- en maïssoorten veredeld om ook op andere plaatsen in het rijk te gebruiken. Een bron leverde en levert het hele jaar water.  Mix De huidige bevolking van Peru is een mix van de inheemse volken en de Spanjaarden. Hoewel de Spanjaarden het katholieke geloof introduceerden, is er ook nu nog volop ruimte voor oude rituelen. Op de foto zie je een uitgehouwen poema, voor veel mensen hier ook nu nog een heilig dier. We zien dat in grotten en bij ruïnes van ceremoniële gebouwen offers worden gebracht. Dat kan alles zijn van cocabladeren tot (zwarte) lama’s.  Cusco We blijven een paar dagen in het hooggelegen Cusco. Deze stad was de hoofdstad van het Inca-rijk. De Spanjaarden hebben veel van de mooiste gebouwen zoals tempels gesloopt. Niet zoals de Russen of de Israëli’s nu doen (de puinstrategie), maar met hergebruik van de materialen. De kerken en elitehuizen werden met de stenen van de Inca’s gebouwd. Wel op een slechtere manier, want bij de hier regelmatig optredende aardbevingen blijven de muren van de Inca’s staan en storten de Spaanse gebouwen in.  Cristo Blanco Het is hier geen Rio de Janeiro, maar toch een wit Christusbeeld dat neerkijkt op Cusco.  Saqsaywaman Wat verder buiten Cusco ligt deze voormalige Inca-stad, eigenlijk een citadel. Net te ver om door de Spanjaarden gesloopt te worden. Dus staat er nog veel overeind. We zien hier het bewijs dat de stenen constructies aardbevingsbestendig zijn. Een kleine scheur en wat kleine verschuivingen is alles.  Mummies In het hoge, droge Andesgebergte is het vrij makkelijk om een overledene eeuwenlang te bewaren. Hier werd in Q’enqo op deze tafel in een koele grot het stoffelijk overschot geprepareerd tot mummie. Vervolgens werd de mummie in een holte in een bergwand geplaatst. Helaas zijn er nu maar weinig mummies over, omdat de Spanjaarden de meeste verbrand hebben.  Písac We maken een stevige wandeling van een hele dag door het oude Inca-complex van Písac. Strategisch gebouwd op een bergkam. De stad was in hoge mate zelfvoorzienend met water en voedsel. Het is triest om te zien dat ook deze stad in de 16e eeuw is aangevallen en geplunderd door de Spaanse veroveraar Pizarro. Behalve dat de duizenden mummies in de bergwanden werden verbrand, stalen de Spanjaarden ook kostbare schatten die de overledenen hadden meegekregen voor het hiernamaals.  Tempels Een belangrijk deel van Písac was in gebruik voor ceremoniële activiteiten. Er is een groot tempelcomplex waar alleen de geestelijken en de elite mochten komen. Hier werden met offers goede oogsten afgedwongen. Nu resten de ruïnes nog.  Ollantaytambo De Templo del Sol – de zonnetempel – staat er bijna nog zo bij zoals die gebouwd is. Alleen de gebeeldhouwde figuren op deze stenen zijn er door de Spanjaarden afgebeiteld. Zij waren bang dat deze heidense symbolen een aantrekkingskracht op de oorspronkelijke inwoners zou blijven uitoefenen, waardoor ze geen “goed katholiek” zouden worden. Uiteraard hebben wij niets tegen de huidige Spanjaarden, maar met de blik van nu zijn ze vanaf de 16e eeuw wel tekeer gegaan als een beest in Zuid-Amerika. Net zo goed als we dat hebben benoemd van de Nederlanders uit die tijd.  Werk We hebben aardig wat kilometers moeten maken om alle bovenstaande Inca-parels te bezoeken. De wegen zijn continu in onderhoud. We hebben dan ook aardig wat tijd doorgebracht bij de soms kilometerslange wegversmallingen of zelfs wegafsluitingen van meerdere uren. Er is hier nooit een alternatieve omleidingsroute. Er is gewoon maar één weg. En daar zijn we blij mee.  Curamba Eén van de voorloper-culturen van de Inca’s bouwden tempels in de vorm van een afgeknotte piramide. Het heiligdom heet Ushnu. Het doet ons denken aan Mexico. Bijzonder om dat hier in Peru te zien.  Menu del dia In Peru zijn we rond lunchtijd vaak in een restaurantje te vinden. Een complete maaltijd kost een habbekrats en levert vaak een leuk gesprek op met andere eters of met de eigenaar. Toeristen zijn hier nauwelijks. Het restaurant op de foto is extra bijzonder, omdat we de eerste eters zijn nadat de eigenaar jaren aan het bouwen is geweest. We zijn hier voor het avondeten, vandaar het biertje. De BraVo staat in de achtertuin.  Foto De dame van dit restaurant wilde heel graag op de foto. Dan doen we dat toch.  Ayacucho We dachten vlak bij Ayacucho een korte wandeling door een makkelijke kloof te gaan maken. Het bleek echter een tour voor speleologen te zijn. Uiteindelijk vinden we toch de uitgang en klauteren we weer naar het zonlicht.  Sendero Luminoso Ook in Ayacucho is een herdenkingsmuseum voor de slachtoffers van de 13 jaar lange bloedige strijd tussen Sendero Luminoso (Lichtend Pad, een maoïstische beweging) en het Peruaanse leger. De boerenbevolking zat hier klem. Of ze werden vermoord door Sendero Luminoso als ze hun gedachtengoed niet overnamen, of ze werden vermoord door het leger, omdat ze er van verdacht werden de guerrillabeweging te steunen. Totaal vielen er70.000 doden, de helft door Sendero Luninoso en de andere helft door het leger. Opvallend is dat 50% van de Sendero Luminos-strijders vrouwen waren, die volop meededen aan het behalen van “bloedquota”. Ook nu nog is er een gebied waar de maoïsten het voor het zeggen hebben. Reizigers wordt zeer dringend afgeraden daar heen te gaan. Wij zijn er dan ook weggebleven.  Pas 4746 meter We blijven maar hoog zitten. Deze keer moeten we weer eens een pas van ruim 4700 meter bedwingen. De uitzichten zijn steeds weer anders, maar altijd betoverend mooi.  Bromelia Dit is de Koningin van de Andes. Groeit alleen boven de 3000 meter, doet er 80 tot 100 jaar over om 1 keer in zijn leven te bloeien. Daarna sterft hij. Wij hebben helaas geen bloeiend exemplaar gezien.  Inhalen? Dat wil je toch niet als pelikaan: ingehaald worden door een meeuw? Overigens vliegt deze Peruaanse pelikaan met een snelheid tot 55 km/uur.  Guano-aalscholver We zijn hier op de Islas Ballestas, een eilandengroep waar guano-vogelpoep werd en wordt verzameld. Te gebruiken als mest in de landbouw. Deze aalscholver is één van de drie producenten. De andere 2 zijn de pelikaan en de Humboldt-gent.  Humboldt pinguïn Uiteraard leeft er meer op deze eilanden. Er zitten veel zeeleeuwen, maar ook nog een (hele) kleine kolonie Humboldt pinguïns.  Inca-stern En verder deze inca-sterns met hun prachtige rode snavels.  Krabben Wonderbaarlijk hoe deze krabben zich via de gladde rotsen uit het water trekken.  Kust Waarschijnlijk een beetje illegaal zijn we door een Nationaal Park gereden. De route was niet altijd duidelijk, maar we hebben in ieder geval mooie plaatjes van de afbrokkelende kust.  Laguna Rossado De bijzondere kleur van dit meer komt door zoutminnende algen en bepaalde bacteriën. Alweer een mooie plek in de kustwoestijn om de nacht door te brengen.  Zandduinen We gaan wat meer landinwaarts, maar blijven wel in de woestijn. Hier in Huacachina maken we een duinwandeling.  Maria Reiche (1903-1998) Zij was een van oorsprong Duitse wiskundige en archeologe. Ze heeft ruim 50 jaar onderzoek gedaan naar de betekenis van de Nazca-lijnen en heeft ze nooit volledig kunnen doorgronden. Verwacht van ons dus ook geen sluitende verklaring.  Palpa-lijnen De Palpa-lijnen zijn ouder dan de Nazca-lijnen en zijn vooral op berghellingen gemaakt. Hierdoor kan je ze dus vrij makkelijk zien. Hier zie je dieren en poppetjes (antropomorfe figuren). De figuren op de foto zijn gemaakt door de bovenste donkere rotslaag weg te schrapen. Ze kunnen 2500 jaar oud zijn.  De boom Vanaf een uitkijktoren kan je De boom, de hagedis en de handen zien. Helaas mag je de drone hier niet de lucht insturen. En wij wilden niet met het vliegtuig. Je ziet hier “de boom”, waarbij de wortels aan de bovenkant van de foto zitten. Circa 1500 jaar oud. Betekenis onbekend. Een mysterie dus.  Nazca kalender Onderzoeker Mendoza heeft op basis van de Nazca-lijnen een kalender opgesteld. Cock heeft kolibrie, boogschutter, wijsheid. Roelien aap, schorpioen, dood. Kijk zelf even waar je thuishoort. En welke waarde je er aan toekent.  Walvis in woestijn Soms kloppen zaken niet met je gevoel. Zoals bij dit skelet van een walvis dat gevonden is in de woestijn. Maar als je bedenkt dat de aardplaat hier al miljoenen jaren omhoog gedrukt wordt, dan kan je je wel voorstellen dat de kustlijn toen een stuk lager lag.  Winternevel We zijn weer aan de kust van de Stille Oceaan, de Pacific. Het is hier nu bijna winter en dan hangt er maandenlang een nevel.  Vis Zo nu en dan is er een vissersplaatsje aan de woestijnkust. Honderden bootjes dobberen dan voor de kust. De vis wordt ter plekke verwerkt en afgevoerd met gekoelde vrachtwagens.  Pacific Roelien komt goed aan haar vogeltrekken aan de kust. We staan regelmatig op een verlaten strand en hebben alleen vogels en de donderende branding als buren.  Toro Muerte We gaan ondertussen het binnenland weer in. Dus weer heldere luchten. We komen langs Toro Muerte, de dode stier. Dit is een archeologische site waar de Wari’s -dus voor de Inca’s – enorm veel rotstekeningen hebben gemaakt. We zijn weer eens de enige bezoekers. Op de rotsen ook tekeningen van vogels. Speciaal voor Roelien.  Droge terrassen We gaan weer de hoogte in. Beneden ligt een tussen de bergwanden ingeklemde oase. Waarschijnlijk was er vroeger ook landbouw op de hoger gelegen terrassen, maar die zien er nu droog en ongebruikt uit.  Vulkaan Het landschap verandert. Op de foto 2 kleine vulkanen onder aan de machtige bergen. De Andes zijn ook nu nog volop in beweging doordat de Zuid-Amerikaanse plaat elk jaar 75mm verder schuift over de Nazca-plaat (onder de Stille Oceaan). Er zijn daardoor aardbevingen en uitbarstingen van vulkanen. Gemiddeld groeit de Andes met 80mm per jaar.  Open boek Ook zie je aan de bergwanden de ontstaansgeschiedenis. We reizen door de Cañon de Qolqa. Aardlagen die ooit netjes horizontaal lagen, zijn door het geweld van de op elkaar botsende aardplaten nu heel anders gepositioneerd. Deze kloof wordt wel het Open Boek van de Andes genoemd. Geologen zijn hier dol op.  Cañon Qolqa Het is de diepste kloof ter wereld. Op de meest enge plekken ligt de rivier 2000 meter lager dan waar wij rijden. Ter geruststelling voor Roelien vertelt Cock dat het niet zoveel uitmaakt of je nu 100 of 2000 meter omlaag stort. De “echte” kloof is 70km lang, de Colca-vallei (of Qolqa) is vele honderden kilometers lang. We rijden langzaam en pauzeren regelmatig en doen er dan ook 4 dagen over.  Geen afgrond Heel soms rijden we op rivierniveau. En daar zie je ook goed de bijzondere rotsformaties.  Woestijnkloof Je ziet op de beschaduwde linker bergwand net nog onze weg lopen. De rivier beneden zie je niet, maar horen wij wel. Er is nergens begroeiing. Het is hier dan ook woestijn.  Brug Soms moeten we van de ene kant van de kloof naar de andere kant. In Peru staat er vrijwel nooit een maximum draagvermogen bij. Maar ook deze keer kon onze 8 ton er overheen.  Oase Hier een mooi voorbeeld van een kleine oase. Zelfs hier lukt het mensen om een bestaan op te bouwen.  Condor We hebben ze al vaker gezien, maar hier een zeer herkenbare volwassen condor met zijn/haar witte nekring. Het is machtig om de grootste roofvogel ter wereld zo te zien zweven op de uit de kloof opstijgende warme lucht.  Géiser de Pinchollo Het was even hobbelen met de BraVo om bij deze geiser te komen, maar het was de moeite waard. Jullie missen het gesis van het uitspuitende water. Denk dat er zelf even bij.  Hoe verder Tot zover deze nieuwsbrief. De volgende beginnen we in Arequipa, de grootste stad van Peru na de hoofdstad Lima. Zoals jullie misschien al gehoord hebben is er politiek gedoe in Bolivia. Vooral arme mensen zijn slachtoffer van het beleid van de nieuwe president. Al wekenlang worden door de inheemse bevolking wegen geblokkeerd en zojuist heeft president Paz de noodtoestand uitgeroepen en kan het leger ingezet worden om de blokkades te breken. Dat gaat vast op een andere manier dan bij een A12-blokkade van Extinction Rebellion. Voor ons reden om Bolivia niet in te gaan. Hoe spijtig ook. In plaats daarvan doen we nu Noord-Chili. Net als in Bolivia onze bedoeling was, blijven we daar ook wekenlang op grote hoogte in de Andes. In de volgende nieuwsbrief meer daar over. En zoals je weet: reacties welkom! In ieder geval beschrijft deze nieuwsbrief uiteraard nog wel de belevenissen die we dankzij de BraVo weer hebben meegemaakt. We gaan door met het verder verkennen van het Inca-rijk. Zoals je op het kaartje ziet was dat heel groot, en hier in Peru lag het centrum. En wij hebben aardig wat restanten daarvan bezocht. |
