Oud en Nieuw Daar zijn we weer! Met weinig praatjes en veel plaatjes brengen we jullie weer op de hoogte van dit stuk van onze reis van kust tot kust. Oudejaarsdag 2025 stapten we in het vliegtuig. Boven Zuid-Algerije vlogen we 2026 in. In de Airbus van ITA Airlines bleef het oorverdovend stil. 5 over 12 kregen we wel een bodempje prosecco in een plastic bekertje. Feliz Años! Door een technisch probleem heeft niet iedereen onze eerste Amazone-nieuwsbrief gekregen. Die is nu ook te lezen op de website.

Zweetdruppels In Buenos Aires – 32 graden overigens –  bleek dat aankomen op nieuwjaarsdag ook nadelen heeft. Geld wisselen lukt met veel moeite. Minder bussen naar de stad. We moeten echter wel 30km overbruggen naar onze AirBnB. 2 bussen en 2 uur later zijn we er. Althans volgens Google Maps. Die zit echter 800 meter fout. Gelukkig kunnen we een steekkarretje lenen om onze 55 kg spullen te vervoeren. De dag erna nemen we de ferry naar Uruguay. Zit Google Maps weer fout. Verkeerde terminal. Verschil van 4km. Deze keer pakken we een taxi, anders missen we de boot.

Weer bij elkaar. 7 maanden geleden lieten we de BraVo achter bij Suzanne en Ruedi. We vermoeden dat de BraVo ook blij is ons weer te zien. Alles is prima in orde en na een paar uur de startaccu’s opladen via de zonnepanelen kunnen we starten. De dag erna reorganiseren we alles, vullen de watertanks en beginnen aan onze Amazone-reis!

Corned beef Ons eerste uitje in Uruguay is de voormalige vleesfabriek van Frey Bentos. Gesloten sinds 1979, maar wel Unesco-erfgoed. Op het hoogtepunt werden in 1 dag door 4000 arbeiders 2000 koeien verwerkt en in blikjes gedaan. Naar verluid werd slechts één ding niet gebruikt van de koe: het loeien.

Miljonair Vorig jaar kostte het nog 1000 euro om miljonair te worden in Argentinië. Deze keer lukt het al voor 600 euro. De inflatie is stug doorgegaan. In Nationaal Park El Palmar maken we onze eerste wandeling. Vroeger stond Argentinië vol met palmbomen, maar voor de veeteelt en het verbouwen van (onze) soja zijn ze vrijwel allemaal gekapt. Hier staan ze nog. Het Nationaal Park is er zelfs voor opgericht om de Yataypalmen te beschermen.

Capibara Het is warm en de capibara’s nemen regelmatig een duik in het water. Dat levert een mooie glimmende vacht op. Hij wordt ook wel waterzwijn genoemd en is het grootste knaagdier ter wereld. Hij weegt net als Cock 67kg.

Viscacha De viscacha is een nachtdier en komt dus pas in het donker tevoorschijn. Hij sleept van alles naar zijn hol. Wij hadden een paar balkjes onder het trapje liggen en die waren ineens verdwenen. Gelukkig waren ze te zwaar om helemaal naar het hol te brengen en lagen ze maar 10 meter van de Bravo vandaan.

Zwarte gieren Het is te merken dat zwarte gieren hier geen natuurlijke vijanden hebben. Ze blijven rustig zitten als Cock ze van dichtbij op de foto zet.

Varaan Zuid-Amerika staat bekend om zijn enorme soortenrijkdom. Dat zie je in deze nieuwsbrief terug. Deze keer een varaan. Die ligt vaak ergens op het pad te zonnen.

Arroyo Palmar Cock wil nog wat drone foto’s maken van de rivier die door El Palmar stroomt. Op de kaart is te zien hoe die mooi meandert. Het is wel een wandeling van 5km in de hitte. Een beetje jaloers denken we aan jullie in Nederland, waar op dat moment sneeuw ligt.

Brulaap Alweer een Nationaal Park: Iberá. Hier zien en horen we in de schemering de brulapen.

Geen brand Nadat we de apen hebben bekeken, krijgen we een prachtige zonsondergang. Wat je hier ziet is dus geen uitslaande brand in een chemisch industriecomplex.

Laguna Iberá Met schipper William gaan we het meer op. Hij weet de mooiste plekjes te vinden. Hieronder een paar indrukken.

Amazone ijsvogel Dit is het vrouwtje. Iets minder kleurrijk dan het mannetje. Maar wel goede schutkleuren zo in de boom. Net als de Engelse naam kingfisher, verwijst zijn Spaanse naam – pescador – naar zijn geweldige visserscapaciteiten.

Muskuseend Meer pracht en praal rond de ogen kom je niet snel tegen.

Kaaiman De tanden van de kaaiman zien er nogal bedreigend uit. Maar verder beweegt het beest nauwelijks.

Atlantische Woud Ook dit deel van de Amazone – het Atlantische Woud – moet het hebben van veel neerslag. Dat is te merken. We hebben ons net 70km over een modderweg gesleurd en dan komt de volgende dreigende lucht er aan. Gelukkig zitten we dan alweer op een wat hardere ripio weg.

San Ignacio De Jezuïeten zijn hier ook volop bezig geweest met het bekeren van de oorspronkelijke bewoners. Slechts 3 Jezuïeten waren hier de baas over 4000 indiginos. Zij kregen hier meer welvaart en onderwijs dan ze in de jungle kregen. In ruil daarvoor moesten ze katholiek worden en veel werk verrichten.

Douche Wij maken er geen gebruik van, maar het is hier gewoon om een elektrische douchekop te hebben en die dan met natte handen met de schakelaar aan te zetten. Levensgevaarlijk.

Vlinders Hadden we al iets gezegd over de enorme biodiversiteit hier? Deze keer vlinders.

Reiger En een zilverreiger die zijn nest vergroot voor gezinsuitbreiding.

Toekan De toekan krast ons toe.

Wereldwonder Vrijwel iedereen kent de Niagara en Victoria watervallen. De Iguazú watervallen horen ook in dat rijtje thuis. Wij bezoeken zowel de Argentijnse als de Brazilliaanse kant. Horen en zien vergaat je bij al dat watergeweld. En je wordt er ook nog eens erg nat van.

Bevroren Cock heeft een nieuw filter aangeschaft: een 10-stops grijsfilter voor de kenners. Zo donker als een lasbril. Hiermee kan hij op klaarlichte dag sluitertijden tot wel 30 seconden gebruiken. En dat levert bevroren watervallen op. Mooi hé?

Zout We zijn nu in Brazilië en maken een wandeling over zeer glibberige rode klei. Nauwelijks te doen. De Brazilianen doen dat anders. Die wandelen niet, maar stoken meteen de BBQ op. Dit gezin was echter in mineur, want ze waren het zout vergeten. Uiteraard had Roelien zout bij zich. Nog nooit een familie zo verrast en blij gezien.

Curitiba Brazilië is veel dichter bevolkt dan Argentinië en dat is te merken. Relatief kleine steden staan vol met wolkenkrabbers, zoals hier in Curitiba. Uit te spreken als Koeritsjiba. Ook in het Engels spreken ze de t zo uit. City wordt dan sitsj. Het is even wennen.

Gurani Van de ruim 215 miljoen Brazilianen zijn er nog ongeveer 960.000 van inheemse oorsprong. Misschien missen we het, maar in musea en ook op andere plekken of in gesprekken wordt er nauwelijks aandacht geschonken aan de oorspronkelijke inwoners en het kolonialisme. Dat was in Argentinië wel anders. De Gurani zijn een inheems volk dat met wisselend succes iets probeert te bereiken voor de erkenning van hun taal en cultuur.

Jardim Botanica We zijn nog steeds in Curitiba. Hier de botanische tuin met zijn bijzondere kas. Wezien hier veel planten die wij van het tuincentrum kennen, zoals geranium, anthurium, lobelia en gatenplant.

Krammen We maken een wandeling naar de top van Anhangava. Slechts 1400 meter hoog en omschreven als makkelijk. Wij als laaglanders vonden het wel een uitdaging om met hulp van de krammen ons omhoog te trekken. Vooral niet achterom en omlaag kijken.

Strand We gaan naar een eiland. Hier staan we op een schitterend zandstrand aan de Atlantische Oceaan. Niemand om ons heen. De enige manier dat je hier kan komen is door tientallen km’s over het strand te rijden. Een makkie voor ons. Tot zover deze nieuwsbrief. We hadden ons heilig voorgenomen om het kort en bondig te houden. Maar het is hier gewoon te mooi om dat niet met jullie te delen. En ook nu weer: reacties van harte welkom via Signal, Whatsapp en email.